Chapter 4:สิ่งสำคัญ คนสำคัญ

posted on 06 Sep 2010 20:08 by vongore
 Chapter 4

 

 

“เร็วเข้าสิ ไอ้บ้าเบสบอล” โกคุเทระลากคอเสื้อคนที่เอาแต่นั่งยิ้มระรื่นไปเพื่อให้ตามหาคนที่เคารพรักยิ่งชีพที่หายไปจากบ้านอย่างลึกลับและมีคนบอกว่าเห็นเขาคนนั้นครั้งสุดท้ายที่สะพาน

 

 

“เพราะแก! ฉันเลยเสียเวลาอันมีค่าที่จะตามหารุ่นที่10”

 

 

“ก็ตอนที่ฉันไปเจอนายที่ซอกตึก นายรู้ตัวไหม นายทำหน้าเหมือนหมาโดนทิ้งเลยล่ะ~ ฉันก็เลย ~”

 

 

“ก็เลย...?”

 

 

“เก็บมาเลี้ยงไง~”

 

 

“หา!? นี้แกกล้าเห็นฉันเป็นหมางั้นหรอ! แก!” โกคุเทระวิ่งไล่ยามาโมโตะด้วยใบหน้าที่จะกินเลือดกินเนื้อแต่ภายในใจกลับไม่คิดแบบนั้น แตกต่างกับที่เป็นอยู่โดยสิ้นเชิง

 

......ขอบคุณนะ.....

 

 

เมื่อวานนี้เขากำลังตามหารุ่นที่ 10 ที่สะพานก็ไม่พบอะไรเลย ในตอนนั้นสมองของของเขาว่างเปล่า ไม่มีที่จะไปต่อ พอรู้ตัวอีกทีเขาก็มายืนอยู่ที่ซอกตึกแห่งหนึ่งซะแล้ว

 

 

‘แกตรงนั้นนะ มีเงินเท่าไหร่ส่งมาซะ!!’ ชายแปลกหน้าเดินเข้ามาจากมุมมืดยื่นมือมาบีบที่หัวไหล่

 

 

‘…..’

 

 

‘แกน่ะ ทำหูทวนลมหรอ! แบบนี้มันต้องโดนสักที!’

 

 

ตัวเขาเองที่กำลังอยู่ในภาวะที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทำให้ไม่สามารถได้ยินและตอบโต้อะไรทั้งนั้น เพียงแค่ไม่กี่เซน ที่หมัดของชายแปลกหน้ากำลังจะโดนแก้มของเขา แต่กลับมีบางสิ่งที่ดึงให้ชายผู้นั้นลงไปกองอยู่กับพื้น

 

 

‘ฮะๆ คุณกำลังจะทำอะไรกับ คนสำคัญ ของผมหรอครับ?’ ใบหน้าที่ยิ้มระรื่นไม่ถึงวินาทีก็แปลเปลี่ยนเป็นใบหน้าของยมทูตที่พร้อม จะพรากวิญญาณคนอื่นไปได้ทุกเมื่อ

 

 

‘ไป..ซะ..’

 

 

‘ขะ..ขอโทษครับ!’ ชายแปลกหน้ารีบลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

 

‘หึ..’ ยามาโมโตะหันไปยิ้มเย็นก่อนที่จะหันไปยิ้มอ่อนโยนให้กับอีกคน

 

 

......คนที่เขารักมากที่สุด....

 

 

‘โกคุเทระ?’

 

 

‘.....’

 

 

‘โกคุเทร้า~~’

 

 

‘ฮึก... ’ น้ำใสๆที่ร่างโปร่งทนเก็บไว้เริ่มค่อยๆไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง

 

 

‘โอ๋~โอ๋~ ’ ร่างสูงเดินเข้าไปโอบกอดร่างโปร่งไว้อย่างอ่อนโยน ‘นายรู้มั้ย ว่าทำไมฉันถึงหานายใจ’

 

 

ร่างโปร่งค่อยๆเงยหนาขึ้นมาด้วยสายตาที่หยาดเยิ้มไปด้วยน้ำตาจนคนตรงหน้าแทบอดใจไม่ไหว(คนอะไรร้องไห้มันยังสวย: มาเฟียหอยกาบ) ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ เชิงไม่รู้ในสิ่งที่ร่างสูงพูด

 

              ‘ก็เพราะ...ฉันอยู่ข้างๆนายตลอดยังไงละ’

 

 

ถ้าเป็นคนอื่นได้ยินก็คงจะอ้วกออกมาด้วยความเลี่ยน แต่ในตอนนั้น ในตอนที่ร่างโปร่งกำลังอ่อนแอ คำพูดนี้กลับช่วยต่อลมหายใจที่เหมือนจะหยุดไปแล้ว

 

 

‘ยามาโมโตะ...ฮึก...’ น้ำตาที่หยุดไปแล้วกลับค่อยๆไหลรินลงมาอีกครั้ง

 

 

‘เอาละๆกลับกันเถอะ..เด็กขี้แย’

 

 

‘อื้ออ..’

 

 

…ตัวเขาเองที่เป็นคุณชายมาจากตระกูลชื่อดัง ในบางที...

 

...เขาก็อยากมีใครสักคนที่คอยอยู่เคียง ในยามที่เขาท้อแท้สิ้นหวัง...

 

...อยากให้มีคนที่รับนิสัยเสียที่แก้ไม่หายของเขาได้....

 

...คอยพร้อมที่จะยิ้มและพูดว่า พยายามเข้านะ...

 

...แต่ก็นะ...

 

...ฉันคิดว่า ฉันได้พบคนคนนั้นแล้วล่ะ...

 

…………

……...

……

.

 

“แต่ฉันว่าตอนนั้นนายน่ารักมากเลยนะ”

 

“หะ..หา ?!”

 

“นายตอนนั้นนะ ฉันพูดอะไรก็ตอบกลับมาอย่างน่ารักว่า ‘อื้อ~’ ด้วยละ~”

 

“แก!! ลืมๆเรื่องนั้นไปได้แล้วน่า” พวงแก้มเนียนใสค่อยๆระรื่นจนกลายเป็นแดงแจ๋ด

 

“ฉัน...ฉันกำลัง…ฉัน...ก็ตอนนั้นน่ะนะฉันกำลัง.."

 

“หือ? หือ? นายหน้าแดงใหญ่แล้วน้า”

 

“บะ!บ้าหรอ! อากาศมันร้อนต่างหากเล่า!”

 

“จ้าๆ”

 

“แต่ก็....ขอบคุณนะ” ร่างโปร่งกล้มหน้างุดมองตรงไปที่พื้น

 

“หวา ~ ขอบคุณอย่างนี้ ฉันก็เขินแย่สิ”

 

“ไปตายซร้า เจ้าบ้า!” โกคุเทระพูดพร้อมหน้าที่แดงขึ้นอีกครั้ง...

 

--------------------------------------------   100% -----------------------------------------------------------

เป็นไงกันบ้างคะ หนุกไหมๆๆๆๆ >< ทุกคนเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ด้วยน้า~

Chapter 3 :สิ้นหวัง หมดหวัง

posted on 17 May 2010 16:31 by vongore

Chapter 3

 

 ขาเล็กก้าวเดินไปตามถนนในเมืองนามิโมริอย่างช้าๆ สายตาเหม่อลอยจนเกือบเดินตกท่อระบายน้ำหลายครั้ง ในสมองได้แต่ตั้งคำถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าทำไมคนๆนั้นถึงเอาแต่ทำร้ายกันอย่างไร้ความปราณี

 

‘…
คุณฮิบาริ ไม่อยากให้ผมเข้าใกล้โกคุเทระคุงหรอครับ...

 

‘…
แต่คุณจะให้ผมทำอย่างไรในเมื่อเขาคือเพื่อนคนสำคัญ...

 

‘…ผมมันไม่น่ามีตัวตนเลยใช่ไหมครับ...

 

กว่าจะรู้ตัวสึนะก็เดินผ่านถนนขึ้นไปบนสะพาน สายตากลมโตเหลือบมองไปยังแม่น้ำสายใหญ่ที่งดงามและก็มีเหตุการณ์ที่ฮารุตกน้ำจนเขาต้องใช้โหมดดับเครื่องชนเพื่อช่วยเธอ พอคิดมาถึงตรงนี้หน้าหวานก็หัวเราะคิก

 

เฮ้อ ~..ถ้าเราหายไปจริงๆจะดีไหมน้า มือเล็กเกาะขอบสะพานเอาไว้ แล้วก้มหน้าลงไปมอง

 

กระโดดน้ำนี้มันทรมานหรือเปล่า.. น้ำตาใสคลอที่นัยน์ตาสีน้ำตาล

 

ถ้าเราหายไปจริงๆ เรื่องทุกอย่างก็คงจะจบ

 

คุณฮิบาริก็คงจะดีใจ แล้วโกคุเทระคุงก็คงจะลืมเราได้และมีความสุขกับคุณฮิบาริ

 

วองโกเล่ก็คงไม่ต้องมีบอสที่อ่อนแอและน่าสมเพช

 

วันนี้ฉันขอถอนตัวจากการเป็นบอสที่ฉันไม่ค่อยเต็มใจขอยกเลิกผูพิทักษ์ทั้งหมด ทุกคนจะได้ไม่ต้องมาเจอกับอันตรายมากมาย

 

ผมขอโทษคุณพ่อคุณแม่ ที่ลูกคนนี้มันไม่เอาไหน สึนะปีนข้ามราวสะพานไปยืนบนขอบเล็กๆอีกฝั่ง ก่อนที่จะตะโกนเสียงดัง

 

MINNASUNG GOMANNE … SAYONARAแม้จะมีแค่ท้องนภากับสายน้ำและสายลมที่รับฟัง แต่สายลมก็คงจะนำพาไปบอกกับทุกคน

 

..ลาก่อน

 

ร่างเล็กๆค่อยๆทิ้งตัวลงมาจากสะพานในวินาทีนั้น สึนะได้รับรู้ถึงความสงบที่สายลมนำพาเขาไป สายลมเย็นๆปะทะดวงหน้าขาว เจ้าตัวคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะหลับตา จิตใจที่เจ็บปวดกำลังถูกปิดตายไปพร้อมกับการ จากไป

ตูม!! ซ่า! ซ่า!

 

ร่างอันบอบบางกระทบกับผิวน้ำและจมสู่เบื้องล่าง ร่างกายเริ่มขาดออกซิเจน สมองหยุดสั่งการช้าๆ สติสัมปชัญญหลุดลอย ก่อนจะหลับไหลไปใต้ผืนน้ำ....

 

 

...เอ๋....

 

...รู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างกำลังมา...

 

ร่างเล็กค่อยๆลืมตาที่หนักอึ้งออกก็พบกับร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีรัตติกาลที่อยู่ในชุดสีขาว

 

...ขนาดกำลังจะตาย ยังจะเห็น คุณฮิบาริอีก...

 

เมื่อร่างสูงเดินมาถึงตรงหน้ามืออันบอกบางของร่างเล็กก็ยื่นมือออกไปสัมผัสกับใบหน้าที่แสนจะรักก่อนที่จะขยับปากพูด

 

ผมรัก คุณครับ คุณฮิบาริแต่กลับไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมา

 

ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง...

 

 

 

 

 

อ๊าา ~ แสบตาจัง สึนะลืมตาตื่นขึ้นขึ้นมาก็พลันพบเพียงแต่แสงสว่างสีขาวจ้า

 

ตื่นแล้วหรอ เจ้าคนโสโครก ร่างสูงที่ยืนพิงอยู่ที่มุมออกพูดลอยขึ้นมา

 

หือคุณฮิบาริ!” เมื่อร่างเล็กรู้สึกตัวก็รีบถอยกรูดไปที่ผนังห้องแต่กลับ

 

ผึง
!

โซ่ตรวนขนาดใหญ่พร้อมกับกุญแจหนาล็อกไว้ที่ข้อเท้าของร่างเล็กทำให้ไม่สามารถขยับไปถึงที่ได้

ร่างเล็กออกแรงตะเกียดตะกายไปอย่างสุดกำลัง

 

เปล่าประโยชน์ แกจะพยายามเพื่ออะไร

 

ปล่อยผมไปเถอะนะครับ คุณฮิบาริ นัยน์ตาคู่สวยส่งแววตาเว้าวอนไปที่ร่างสูง

 

อย่าหวัง..ว่าฉันจะปล่อยแกไปง่ายๆ แกจะต้องทรมานอย่างช้าๆ สายตาแห่งความเกลียดชังเพ่งมองตรงที่ร่างที่ถูกจองจำ

 

ทำไมละครับ..เพราะ..เพราะผมรักคุณฮิบาริหรือครับ! หรือ..ว่า เพราะคุณฮิบาริรักโกคุเทระคุงล่ะครับ!!” สึนะโพร่งออกมา

 

หุบปาก!!”

 

แกยังไม่เข็ดเรื่องเมื่อวานใช่ไหม ได้! งั้นเรามาต่อจากเมื่อวานกันดีกว่า

 

อย่า! อย่านะครับ

 

มือใหญ่ที่ควงทอนฟาทุกวันกระชากเสื้อที่เปียกชืนออก

 

เคร้ง
!!

เรียวขาเล็กกระตุกหนีแต่เพราะพันธนาการสีเงินเลื่อมตรึงที่ข้อเท้าทำให้ไม่เป็นผล

 

แล้วฉันจะทำให้แกร้องขอความตายจากฉัน ฮิบาริดึงโซ่ที่ติดอยู่กับข้อเท้าเพื่อให้ร่างเล็กเข้ามาใกล้ตัวเขามากขึ้น

 

ยะ..อย่านะ ไม่เอา

 

และเสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นเป็นระลอก ราวกับเสียงนางฟ้าตกสวรรค์บรรเลงเพื่อขับไล่ปีศาจร้าย...

 

บทเพลงจะหยุดลงก็ต่อเมื่อ...

 

นางฟ้าองค์นั้นได้ตายลง...

 

แม่งเอ้ย!” ร่างสูงของฮิบาริเคียวยะสบถเสียงดัง นัยน์ตาสีรัตติกาลมองร่างเล็กบอบบางที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงนุ่ม คราบน้ำตาแห้งกรังริมขอบตาข้อเท้าเล็กแดงช้ำจนน่ากลัวเพราะโซ่ตรวนเส้นหน้า

 

ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพอเห็นร่างเล็กผมสีน้ำตาลไหม้กำลังจะกระโดดสะพาน ในใจมันรู้สึกโหวงพิกล ขาก้าวออกไปโดยไม่รู้ตัว

 

หึ แกจะชิงตายก่อนไม่ได้เจ้าสัตว์กินพืช ฉันจะทรมานแกให้สาสมกับความแค้นของฉัน นัยน์ตาของร่างสูงแววโรจน์ด้วยความชัง

 

แกจะตายได้ก็ต่อเมื่อฉันปลิดเป็นคนชีวิตแกเอง!” ฮิบาริสะบัดเสื้อคลุมสีขาวมาคลุมร่างกายก่อนจะก้าวเท้าออกจากห้องแต่หารู้ไม่ว่า อีกฝ่ายที่เขาพูดด้วยนั้นไม่ได้หลับอบ่างที่คิด

 

ฮึก นัยน์ตาสีน้ำตาลคลอด้วยน้ำตา ร่างกายรู้สึกอ่อนเปลี้ยไปหมด แทบจะขยับไม่ได้ ข้อความทุกอย่างที่ร่างสูงพูดมันฝังลึกลงไปในหัวใจ ร่างเล็กปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาโดยไม่คิดที่จะเช็ด ร้องแล้วร้องเล่าไม่รู้จักพอ จนในที่สุดด้วยร่างกายที่อ่อนเพลียกับความเหนื่อยที่สะสมมาทำให้ตากลมโตค่อยๆปิดลงอย่างช่วยไม้ได้

 

 

เจ้าสัตว์กินพืช แกตื่นขึ้นมาเดี่ยวนี้นะ!”

 

หืออ... ร่างเล็กงัวเงียตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง

 

ตั้งแต่วันนี้ แกต้องมาอยู่ที่บ้านฉัน

 

ห๊ะ ไม่ได้..ไม่ได้นะครับ ร่างเล็กพูดพร้อมเงยหน้าสบตากับคนตรงหน้า

 

เมื่อกี้ฉันพูดประโยคคำถามหรือยังไงกัน ฉันไม่ได้ให้แกแสดงความคิดเห็น!!” สายตาดุดันและน้ำเสียงแข็งกร้าวถูกถ่ายทอดมาสู่ร่างเล็กที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียงนุ่ม ความกลัวเข้าเกาะกินหัวใจแต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ทำให้สึนะยอมที่จะอยู่ที่นี่

 

แต่ว่าผม ถ้าผมไม่อยู่บ้าน คุณแม่ก็จะเป็นห่วง แล้วโกคุเทระคุงกับยามาโมโตะก็จะสงสัยว่าผมหายไป แล้วก็รีบอร์น ผมยังต้องเรียนกับรีบอร์นอีก เหตุผลนานับประการที่ร่างเล็กจะคิดได้ในเวลานี้ถูกโยนออกจากหัวสมองทั้งหมด

 

ฉันบอกกับเจ้าหนูแล้ว ว่าแกอยู่กับฉันพวกนั้นก็คงไม่สงสัยและฉันจะเป็นคนสอนแกแทนเอง แกได้เรียนสมใจ ทุกเรื่อง แน่ร่างสูงพูดเน้น สึนะได้แต่ตัวสั่นด้วยความกลัว ฮิบาริมองอย่างรำคาญก่อนเดินออกไป

 

 

 

 

-------------------------------------------------------------------

 ตอน 3 เป็นไงบ้างคะ??? รู้สึกว่า ฮิบาริของเราเริ่มสับสน อาโฮะๆๆๆ

ชีวิตของ 2 คนนี้จะเป็นยังไงต่อไป ก็ต้องรอติดตามกันนะคะ เป็นกำลังใจให้ ไรเตอร์ด้วยนะคะ

ใครเม้นรักตายเลยยยยยย*****

 

Chapter 2

หลังจากผ่านสงครามโลกครั้งที่ 3 (?) มาทั้งสามคนก็ต้องรีบวิ่งมาอย่างเร่งรีบเพราะเวลานี้เลยชั่วโมงโฮมรูมมานานพอสมควรแล้ว พอมาถึงประตูหน้าโรงเรียนเป็นธรรมดาที่จะมีกรรมการรักษาระเบียบยืนรอ(เชือด)คนมาสาย

 

พวกแกมาสายอีกแล้ว!” ร่างสูงที่มีนามว่า คุซาคาเบะ ที่เป็นรองกรรมการฯ ตะคอกทั้ง 3 คนและใช้นิ้วชี้ไปทางสึนะ แกมาสายบ่อยสุด

 

เฮ้ยย!!” โกคุเทระเดินมาขวางหน้าสึนะและปัดมือที่ชี้มาอย่างไม่ไยดี อย่าเอามือแสนโสโครกมาชี้รุ่นที่ 10 นะเฟ้ยย! ไอ้นกหัวขวาน!”

 

นี่แกกล้าเถียงฉันหรอ!”

 

เออ! ทำไม? จะเอาหรอ!” โกคุเทระที่บัดนี้ควักระเบิดมาเตรีมสู้อยู่แล้วตั้งท่าจะเตรียมลุยอีกรอบ

 

“…
หนวกหูร่างสูงเจ้าของเรือนผมรัตติกาลเดินเข้ามาและทำหน้าประมาณว่า แกบังอาจรบกวนการนอนของฉัน แกแน่มาก จะขย้ำให้ตาย

 

เข้ามาเลย ไอ้กรรมการรักษาระเบียบงี่เง่าโกคุเทระหันไปสนใจ ฮิบาริแทน คุซาคาเบะ

 

อย่านะโกคุเทระคุงสึนะรีบวิ่งเข้ามาขวางขณะที่ร่างโปร่งกำลังจะขว้างระเบิด

 

ขอโทษแทนโกคุเทระด้วยนะครับสึนะหันไปพูดกับฮิบาริ

 

ทำไมล่ะครับ รุ่นที่ 10” โกคุเทระพูดแย้ง

 

พอเถอะ โกคุเทระคุง

 

ไปได้แล้วพวกแกฮิบาริหันมาพูดแล้วเดินจากไป

 

ทำไมรุ่นที่ 10 ไม่ให้ผมจัดการมันล่ะครับระหว่างเดินไปโกคุเทระก็เข้ามาขวางหน้าสึนะ

 

คิดว่าตัวเองเก่งนักหรอไงฮะยามาโมโตะพูดพร้อมเอามือวางบนหัวโกคุเทระ

 

เงียบนะเจ้าบ้าเบสบอล!” โกคุเทระปัดมือยามาโมโตะออกและมองไปยังคนที่เขาเคารพรักก่อนที่จะนึกอะไรออกจึงยิ้มออกมาบางๆ เข้าใจแล้วครับ ผม..ขอโทษโกคุเทระค่อยๆหมุนตัวแล้วเดินไปอย่างรวดเร็วเท่าที่จะทำได้

 

….ถึงปากเขาจะพูดว่าอยากให้รุ่นที่ 10 มีความสุขกับคนที่รุ่นที่ 10 รัก.....

 

….และเขาจะขอเพียงรักข้างเดียวก็จริง....

 

....แต่มันก็แทบจะทนไม่ไหว....

 

....คนที่เขารักและปกป้องทั้งชีวิต....

 

....กลับปกป้องคนอื่นโดยที่ไม่สนใจว่าคนที่รักเขาจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร....

 

 

เป็นผมไม่ได้หรอครับ รุ่นที่ 10

 

. ...คำพูดที่ยากที่จะเอื้อนเอ่ย....

 

ตึง!!

 

สุดท้าย....โกคุเทระใช้มือทุบไปที่กำแพงจนดังสนั่น ใบหน้าของโกคุเทระเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความโกรธ

 

เราก็...ทำใจให้ไม่รักรุ่นที่ 10 ไม่ได้อยู่ดี รุ่นที่ 10 ครับ ผมควรทำอย่างไรดี?”

 

+             +                 +            +               +              +                  +                 +

 

เอ๋ ? โกคุเทระไปไหนแล้วละ ยามาโมโตะมองซ้ายมองขวาเพื่อหาใครบางคนที่เมื้อกี้ยังอยู่ตรงนี้

 

อืม.... สึนะทำหน้าซึมไปทำให้ยามาโมโตะไม่อยากจะถามอะไรมากจึงจูงมือสึนะและเดินตรงไปที่ห้องเรียน

 

พักกลางวัน

 

....โกคุเทระหายไปไหนกันนะ?...

 

นี่คือความคิดที่ยามาโมโตะคิดมาตลอดทางจนเขาและสึนะเดินขึ้นมาถึงบันไดดาดฟ้าที่พวกเขาสามคนเคยมานั่งกินข้าวกลางวันที่เดียวกันตลอด

 

โกคุเทระไปไหนกันนะ ยามาโมโตะเผลอพูดสิ่งที่ตนคิดออกไปทำให้สึนะหันมามองยามาโมโตะด้วยสายตารู้สึกผิดจนยามาโมโตะต้องพูดแก้ตัวเพื่อไม่ให้คนตรงหน้ารู้สึกไม่ดี

 

นายไปตามโกคุเทระคุงเถอะพอสึนะพูดยังไม่ทันจบยามาโมโตะก็ลุกพรวดแล้ววิ่งทันที

 

ขอโทษนะสึนะ ฉันจะรีบไปรีบมา

 

ตึง!

 

สิ้นเสียงปิดประตูสึนะก็ถอนหายใจเบาๆก่อนที่จะลุกและเดินออกมาจากดาดฟ้าเพื่อไปที่โรงยิม

 

....แล้วทำไมฉันต้องเป็นคนทำความสะอาดโรงยิมตอนนี้ด้วย....

 

พอสึนะเอื้อมมือไปเปิดประตูโรงยิม อยู่ๆก็มีเสียงเสียงหนึ่งแทรกขึ้นมา

 

ทำไมถึงเป็นฉันไม่ได้!!!” เสียงเข้มที่เป็นที่คุ้นเคยจึงทำให้สึนะค่อยๆแง้มประตูก็พบกับคนที่เขาคิดถึงมาตลอดแต่บัดนี้ใบหน้าของฮิบาริกลับเต็มไปทั้งความโกรธและเสียใจ

ครืดดด ~

 

คุณฮิบาริครับ สึนะไม่สามารถทนเห็นหน้าคนที่เขารักกำลังทนทุกข์อยู่ได้จึงตัดสินใจเปิดประตูและเดินเข้าไปหาฮิบาริ

 

เป็นอะ.. ไรครับ

 

..... เพราะเจ้าสัตว์กินพืชนี่ เจ้านั่นถึงไม่ยอมรับรักฉัน......

 

.....เพราะแก.......

 

......เพราะแก
!!! ซาวาดะ สึนะโยชิ!!!!.....

 

คุณฮิบาริ...อ๊ะ!” สึนะที่กำลังยื่นมือเพื่อไปลูบหัวฮิบาริ แต่ฮิบาริกลับปัดมือนั้นทิ้งแล้วดึงสึนะเข้ามาประกบปากอย่างรวดเร็ว แต่แทนที่จะเป็นจูบที่อ่อนโยนแต่กลับเป็นจูบที่ดุดันและรุนแรง

 

อื้ออ!”

 

….ถ้าแกรักเจ้าสัตว์กินพืชนี้มากล่ะก็...

 

....ฉันจะทำให้มันแปดเปื้อนเอง....

 

....แล้วดูซิ แกยังจะรักมันได้อีกรึเปล่า....

 

ร่างสูงถอนจูบออกมาก่อนที่จะชกเข้าที่ท้องของร่างบางหลายต่อหลายครั้งจนร่างบางไม่มีแรงที่จะต่อต้าน ร่างสูงลากร่างบางทั้งที่ยังนอนขดตัวอยู่โดยดึงที่แขนโดยไม่สนว่าร่างบางจะเจ็บแค่ไหน

 

 

ตุ้บบบ!

 

ร่างสูงทิ้งร่างบางบนเบาะเก่าๆของโรงยิมแล้วลงมือฉีกเสื้อผ้ามาขว้างทิ้งอย่างไม่ไยดีก่อนมือหนาค่อยๆลูบผิวขาวเนียนก่อนที่จะลุกขึ้นและเดินไปหยิบโซ่ที่อยู่ใกล้ๆมาพันที่มือของร่างบางและพันโซ่อีกด้านไว้กับท่อนเหล็กที่เชื่อมติดกับกำแพง

 

คุณ..ฮิบาริ ร่างบางอึ้งกับการกระทำของร่างสูง การกระทำอันป่าเถื่อนไร้ความปราณี

 

ฉันไม่อนุญาติให้แกเรียกนามสกุลฉัน!” ร่างสูงหยิบทอนฟาขึ้นมาฟาดที่หน้าร่างบางอย่างแรง จนเลือดไหลออกทางมุมปาก ร่างสูงวางทอนฟาไว้ข้างๆเบาะแล้วค่อยขึ้นคร่อมตัวร่างบาง

 

ร่างสูงประกบปากร่างบางอย่างรวดเร็วและกัดที่ริมฝีปากของร่างบางจนโลหิตสีแดงไหลออกมา ร่างบางพยายามเบี่ยงหน้าหลบการจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด จนำให้ร่างสูงหงุดหงิดไปมากกว่าเดิมจึงถอนจูบออกมาและ

 

เพี้ยะ
!!

 

อยู่เฉยๆซะ อย่าทำให้ฉันหงุดหงิดไปมากกว่านี้ ร่างสูงเลื่อนไล้ใบหน้าไปที่ซอกคอขาว ก่อนเม้มดูดแล้วเลื่อนลงมาที่ยอดอกสีชมพูก่อนที่จะใช้ปากขบเบาๆ ไม่ปล่อยให้อีกข้างว่างเว้นร่างสูงใช้มือบกขยี้ยอกอกที่เริ่มชูชันแข็งขึ้น พร้อมกับกระชากกางเกงของร่างบางลงมา น้ำตาแห้งความเสียใจของร่างบางค่อยๆ ไหลริน

 

คุณฮิบาริ...ฮึก...หยุดเถอะ..คะ..ครับบ คำพูดของร่างบางไม่ได้ทำให้การกระทำของร่างสูงหยุกลงแค่นั้น กลับทำให้ไฟแห่งความแค้นยิ่งถาโถม

 

ไม่ ! แกต้องถูกขย้ำให้เละ ซาวาดะ สึนะโยชิ!!

 

คุณฮิบาริ..อึก...ได้โปรดเถอะครับ อ๊ะ!” ร่างสูงจับขาร่างบางแยกออกจากกัน ก่อนหยิบทอนฟาขึ้นมาพร้อมกับสอดเข้าไปทางช่องทางนุ่ม ก่อนที่จะดึงเข้าออกอย่างรวดเร็ว และรุนแรง

 

อ๊าาา...เจ็บ...คะ..คุณฮิบาริ..เจ็บ

 

หึ รู้สึกว่าแกจะร้องไม่ค่อยดังเลยนะ งั้นเพิ่มอีกซักอันคงไม่เป็นไร ฮิบาริแสยะยิ้มเย็นและหยิบทอนฟาขึ้นมาสอดเพิ่มเข้าไปในช่องทางนุ่มโดยไม่รีรอฟังคำห้ามปรามของร่างบางที่อยู่ตรงหน้าและดึงทอนฟาทั้งสองเข้าออกพร้อมกัน เลือดสีแดงสดเริ่มไหลรินเพราะช่องทางที่ไม่ได้มีการเบิกทางไว้ก่อนยังไม่ได้รับการขยาย

 

อ๊า!! เจ็บบ คุณฮิบาริ พอเถอะครับผมเจ็บ!!” สึนะ พยายามดันตัวฮิบาริออกไปหวังจะหลุดพ้นจากความเจ็บแต่กลับไม่ได้ผลกลับกันฮิบาริกลับเพิ่มทั้งความเร็วและความแรงให้มากขึ้นเพื่อให้ร่างเล็กเจ็บจนขยับตัวไม่ได้

 

เมื่อฮิบาริเห็นว่าสึนะเริ่มไม่มีแรงต่อต้านก็ดึงทอนฟาที่มีคราบเลือดเกรอะกังของสึนะติดอยู่ออกมา และค่อยๆปลดกางเกงของตัวเองเผยให้เห็นถึงแกนกลางที่กำลังมีความต้องการอย่างมาก ร่างเล็กตัวสั่นด้วยความกลัวคนตรงหน้านี้สุดหัวใจ แต่กลับเกลียดไม่ได้เพราะรักไปแล้ว

 

ฮิบาริค่อยๆจับแกนกลางของตนสอดเข้าไปในช่องทางนุ่มของสึนะก่อนที่จะกระแทกเข้าไปจนสุดทำให้สึนะที่เริ่มสติเลือนลางกลับมามีสติเหมือนเดิม

 

ฉันไม่ให้แกหลับไปง่ายๆหรอก ร่างสูงยิ้มอย่างเหยียดหยาม

 

อึก..ฮึกก..เจ็บ..พอเถอะผม.ขะ.ข้อร้อง..อ๊ะ..อ๊าา ~”สึนะร้องขอความเห็นใจจากร่างสูง

 

ร้องขอหรอ หึ ฉันจะทำให้แกได้รู้ว่าความเจ็บปวดมันเป็นยังไง เจ้าสัตว์กินพืชสกปรก น้ำตาแห่งความเสียใจหลั่งไหลออกมาจากดวงตาที่บอบช้ำทั้งที่ก่อนหน้านี้มันสุดแสนจะสดใส แต่ตอนร่างสูงได้มาทำให้มันหมองหม่นลงไปเสียแล้ว

 

ร่างสูงใช้ลิ้นไล้วนไปที่ยอกอกที่ชูตั้งชันของร่างเล็กก่อนเลื้อนขึ้นไปปิดปากของร่างเล็ก ลิ้นดุนดันรุนแรงผสมกับแรงกดของริมผีปาก มือที่เหลือก็ทำหน้าที่อย่างสมบูรณ์โดยการรูดแกนที่ตั้งชันของร่างเล็ก ปลายแกนเริ่มมีน้ำขุ่นข้นไหลซึมออกมาโดยที่ร่างเล็กพยายามที่จะอั้นไม่ให้ตัวเองปลดปล่อย ร่างสูงเร่งจังหวะของมือให้เร็วขึ้นจนทำให้ร่างเล็กทนไม่ไหว

 

คุณฮิบาริ ผมจะ..อื้ออ..

 

 อ๊าาาา!” ร่างเล็กปลดปล่อยน้ำขุ่นเหนียวเปรอะเต็มไปทั่วต้นขาและมือของร่างสูง

 

ได้โปรด..คุณฮิบาริฮิบาริกระแทกตัวสองสามทีก็ปลดปล่อยในตัวสึนะและฮิบาริถอดแกนกลางที่มีคราบน้ำโสมมที่ปะปนกับคราบเลือดของร่างเล็ด

 

จริงสิฮิบาริที่กำลังแต่งตัวให้เข้าที่เข้าทางหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปของสึนะที่ยังคงนอนหมดแรงอยู่ที่เดิม

 

พรุ่งนี้มาเจอกันที่ห้องฉันถ้าแกไม่มา ฉันเอารูปไปแฉแน่!” ฮิบาริเดินออกไปจากโรงยิมแล้ว ร่างเล็กก็พยายามดันต้วเองให้ยืนขึ้นและหยิบเสื้อผ้ามาใส่อย่างทุลักทุเล ร่างเล็กหันไปมองที่พื้นที่เต็มไปด้วยคราบเลือดของตัวเอง น้ำใสๆก็ไหลออกมาอีกครั้ง

 

.... ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้....

 

ขาเล็กก้าวออกมาจากโรงยิมด้วยใจที่สลาย ขาสั่นกึกๆด้วยความเจ็บปวด ดวงตากลอโตสีน้ำตาลใสที่เคยร่าเริงแจ่มใส บัดนี้กลับดูเศร้าหมองเต็มไปด้วยรอยคล้ำจากการร้องไห้มาอย่างหนัก ร่างเล็กพยายามที่จะก้าวเดินให้ถึงจุดหมาย หลังจากที่ร่างสูงเดินออกไปก็ได้นำหัวใจดวงน้อยนี้ติดไปด้วย

 

รุ่นที่ 10 ครับ!!” โกคุเทระวิ่งมาพร้อมกับยามาโมโตะ

 

เฮ้! สึนะ ยามาโมโตะท่าทางกระหืดกระกอบหลังจากที่วิ่งตามหาร่างเล็กอยู่นาน

 

โกคุ..เท..ระ..คุง โกคุเทระวิ่งมาประคองสึนะก่อนที่จะตกถึงพื้น

 

พากลับบ้านเถอะโกคุเทระ ยามาโมโตะก็พลันรีบวิ่งมาช่วยประคองอีกคนร่างเล็กตอนนี้ดูอ่อนแอจนหน้าทะนุถนอม

 

ฮิบาริที่ยืนพิงเสาหินเหลือบมองร่างโปร่งเรือนผมสีเงินยวงที่เป็นห่วงบอสมาเฟียตัวเล็กที่ล้มพับด้วยสายตายากที่จะเข้าใจ แต่เมื่อสายตาเหลือบไปมองทางสึนะ ไฟแห่งความแค้นกลับโหมกระหน่ำพุ่งขึ้นมา

 

แกต้องทรมานอย่างช้าๆ ร่างสูงพึมพำด้วยความเคียดแค้น

 

ในความมืดมิด มีเพียงสายลมอ่อนๆไหวช้าๆเป็นเพื่อนแก้เหงาร่างเล็กผอมบางของสึนะที่กำลังเดินอย่างไร้จุดหมาย

 

..ที่นี่ที่ไหน.. นัยน์ตากลมโตมีแววตระหนกเล็กๆ

 

แม่ รีบอร์น โกคุเทระ ยามาโมโตะ!’ ขาเริ่มก้าวเร็วขึ้น ปากบางเริ่มร้องเรียก ความมืดทำให้เขามองอะไรไม่ชัดราวกับว่า มีเพียงเสียงสะท้อนกลับมา ช่างเหมือนกับโลกอันโดดเดี่ยว จนขาเล็กๆพาลล้มลงอย่างน่าสงสาร

 

โอ๊ย!เจ็บจัง เสียงหวานครางเบาๆ

 

..พลัน!..

 

สายตาเงยขึ้นสบกับเงาสีดำที่เห็นแวบๆ แต่ทว่าเมื่อมองขึ้นไปกลับเจอ คนที่ใจหนึ่งก็อยากเจอ แต่อีกใจก็อยากจะหนีไปให้ไกล

 

คุญฮิบาริ!’ ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง ปากสั่นระริก ในขณะที่อีกฝ่ายส่งยิ้มเยือกเย็นมาให้ พร้อมกับยื่นมือออกมา สึนะมองมือใหญ่นั่นด้วยะความงุนงงแต่ก็เอื้อมมือไปจับ แต่ ทว่า! มือนั้นปรากฎทอนฟาสีเงินยาวสวย ก่อนที่จะฟาดลงไปกลางหน้าอกของร่างเล็ก ทำให้สึนะกระอัก

 

อึก ! คุ..คุณฮิบาริ! ’ เลือดสีแดงสดทะลักออกมาจากปากเล็กๆ สึนะเอามือกุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวด แต่เทียบไม่ได้เลยกับหัวใจที่เจ็บกว่า

 

...ทำไมคุณต้องทำร้ายผม

 

...เพียงเพราะผมรักคุณ

 

...หรือว่าคุณแค้นผมที่...โกคุเทระคุงมารักผม

 

...เพราะอะไร !!’ สึนะตะโกนก้องด้วยความเจ็บปวด ตาเริ่มพร่ามัว เพราะพิษบาดแผล

 

ร่างบางทรุดลงกับพื้นเย็นเชียบ สายตาสบกับอีกฝ่ายที่กำลังแสยะยิ้มให้ ก่อนจะพูดคำที่แสนจะเจ็บปวด

 

แกมันไม่น่ามีตัวตนอยู่เลย!’

 

เฮือก !

 

ร่างบางสะดุ้งเฮือก เหงื่อเม็ดเล็กผุดเต็มใบหน้า

 

เราฝันไปหรือเนี่ย ร่างบางพึมพำกับตัวเองเบาๆ

 

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด เสียงเมโลดี้ของโทรศัพท์ดังขึ้นหน้าจอปรากฎคำว่า ‘Private Number’ จนเจ้าตัวอดสงสัยไม่ได้ว่าใครเป็นคนโทรมา

 

ฮัลโหล สวัสดีครับ สึนะกรอกเสียงเข้าไปในโทรศัพท์กับบุคคลปริศนา

 

เมื่อวานโดนซะขนาดนั้น แกยังทำเสียงใสได้อีกนะ หึ!” เสียงเย็นชาไรความรู้สึกตอบกลับมาซึ่งร่างเล็กรับรู้ได้ทันทีว่าเป็นเสียงใคร

 

คุณ..ฮิ..บาริ!” ร่างเล็กตัวสั่นด้วยความกลัว

 

ยังจำกันได้นี่ เสียงเย็นที่ทำให้คนฟังสะดุ้งได้ทุกคำพูดตอกกลับมา

 

วันนี้เรามีนัดกันจำได้รึเปล่า

 

ตะ..แต่...ว่าผม คนตัวเล็กดึงผ้าห่มขึ้นมาเพื่อความอบอุ่น เพราะถึงแม้ว่าจะมีเหงื่ออยู่ตามตัวแต่ความหนาวเย็นไม่ได้หมดไป

 

ไม่มีแต่ ถ้าแกไม่มาฉันจะเอารูปไปแฉ !!” ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

 

สึนะค่อยๆวางโทรศัพท์และนั่งกอดเข่าปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาแต่กลับไม่มีเสียงสะอื้นใดๆเล็ดลอดออกมาเลย

 

--------------------------------------- 100% ----------------------------------------

 

ตอน 2 จบละคร้าาา เม้นเป็นกำลังใจกันเนอะ ^ ^

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 28 Apr 2010 18:23:28 by มาเฟียหอยกาบ

edit @ 28 Apr 2010 18:23:46 by มาเฟียหอยกาบ