Chapter 4:สิ่งสำคัญ คนสำคัญ

posted on 06 Sep 2010 20:08 by vongore
 Chapter 4

 

 

“เร็วเข้าสิ ไอ้บ้าเบสบอล” โกคุเทระลากคอเสื้อคนที่เอาแต่นั่งยิ้มระรื่นไปเพื่อให้ตามหาคนที่เคารพรักยิ่งชีพที่หายไปจากบ้านอย่างลึกลับและมีคนบอกว่าเห็นเขาคนนั้นครั้งสุดท้ายที่สะพาน

 

 

“เพราะแก! ฉันเลยเสียเวลาอันมีค่าที่จะตามหารุ่นที่10”

 

 

“ก็ตอนที่ฉันไปเจอนายที่ซอกตึก นายรู้ตัวไหม นายทำหน้าเหมือนหมาโดนทิ้งเลยล่ะ~ ฉันก็เลย ~”

 

 

“ก็เลย...?”

 

 

“เก็บมาเลี้ยงไง~”

 

 

“หา!? นี้แกกล้าเห็นฉันเป็นหมางั้นหรอ! แก!” โกคุเทระวิ่งไล่ยามาโมโตะด้วยใบหน้าที่จะกินเลือดกินเนื้อแต่ภายในใจกลับไม่คิดแบบนั้น แตกต่างกับที่เป็นอยู่โดยสิ้นเชิง

 

......ขอบคุณนะ.....

 

 

เมื่อวานนี้เขากำลังตามหารุ่นที่ 10 ที่สะพานก็ไม่พบอะไรเลย ในตอนนั้นสมองของของเขาว่างเปล่า ไม่มีที่จะไปต่อ พอรู้ตัวอีกทีเขาก็มายืนอยู่ที่ซอกตึกแห่งหนึ่งซะแล้ว

 

 

‘แกตรงนั้นนะ มีเงินเท่าไหร่ส่งมาซะ!!’ ชายแปลกหน้าเดินเข้ามาจากมุมมืดยื่นมือมาบีบที่หัวไหล่

 

 

‘…..’

 

 

‘แกน่ะ ทำหูทวนลมหรอ! แบบนี้มันต้องโดนสักที!’

 

 

ตัวเขาเองที่กำลังอยู่ในภาวะที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทำให้ไม่สามารถได้ยินและตอบโต้อะไรทั้งนั้น เพียงแค่ไม่กี่เซน ที่หมัดของชายแปลกหน้ากำลังจะโดนแก้มของเขา แต่กลับมีบางสิ่งที่ดึงให้ชายผู้นั้นลงไปกองอยู่กับพื้น

 

 

‘ฮะๆ คุณกำลังจะทำอะไรกับ คนสำคัญ ของผมหรอครับ?’ ใบหน้าที่ยิ้มระรื่นไม่ถึงวินาทีก็แปลเปลี่ยนเป็นใบหน้าของยมทูตที่พร้อม จะพรากวิญญาณคนอื่นไปได้ทุกเมื่อ

 

 

‘ไป..ซะ..’

 

 

‘ขะ..ขอโทษครับ!’ ชายแปลกหน้ารีบลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

 

‘หึ..’ ยามาโมโตะหันไปยิ้มเย็นก่อนที่จะหันไปยิ้มอ่อนโยนให้กับอีกคน

 

 

......คนที่เขารักมากที่สุด....

 

 

‘โกคุเทระ?’

 

 

‘.....’

 

 

‘โกคุเทร้า~~’

 

 

‘ฮึก... ’ น้ำใสๆที่ร่างโปร่งทนเก็บไว้เริ่มค่อยๆไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง

 

 

‘โอ๋~โอ๋~ ’ ร่างสูงเดินเข้าไปโอบกอดร่างโปร่งไว้อย่างอ่อนโยน ‘นายรู้มั้ย ว่าทำไมฉันถึงหานายใจ’

 

 

ร่างโปร่งค่อยๆเงยหนาขึ้นมาด้วยสายตาที่หยาดเยิ้มไปด้วยน้ำตาจนคนตรงหน้าแทบอดใจไม่ไหว(คนอะไรร้องไห้มันยังสวย: มาเฟียหอยกาบ) ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ เชิงไม่รู้ในสิ่งที่ร่างสูงพูด

 

              ‘ก็เพราะ...ฉันอยู่ข้างๆนายตลอดยังไงละ’

 

 

ถ้าเป็นคนอื่นได้ยินก็คงจะอ้วกออกมาด้วยความเลี่ยน แต่ในตอนนั้น ในตอนที่ร่างโปร่งกำลังอ่อนแอ คำพูดนี้กลับช่วยต่อลมหายใจที่เหมือนจะหยุดไปแล้ว

 

 

‘ยามาโมโตะ...ฮึก...’ น้ำตาที่หยุดไปแล้วกลับค่อยๆไหลรินลงมาอีกครั้ง

 

 

‘เอาละๆกลับกันเถอะ..เด็กขี้แย’

 

 

‘อื้ออ..’

 

 

…ตัวเขาเองที่เป็นคุณชายมาจากตระกูลชื่อดัง ในบางที...

 

...เขาก็อยากมีใครสักคนที่คอยอยู่เคียง ในยามที่เขาท้อแท้สิ้นหวัง...

 

...อยากให้มีคนที่รับนิสัยเสียที่แก้ไม่หายของเขาได้....

 

...คอยพร้อมที่จะยิ้มและพูดว่า พยายามเข้านะ...

 

...แต่ก็นะ...

 

...ฉันคิดว่า ฉันได้พบคนคนนั้นแล้วล่ะ...

 

…………

……...

……

.

 

“แต่ฉันว่าตอนนั้นนายน่ารักมากเลยนะ”

 

“หะ..หา ?!”

 

“นายตอนนั้นนะ ฉันพูดอะไรก็ตอบกลับมาอย่างน่ารักว่า ‘อื้อ~’ ด้วยละ~”

 

“แก!! ลืมๆเรื่องนั้นไปได้แล้วน่า” พวงแก้มเนียนใสค่อยๆระรื่นจนกลายเป็นแดงแจ๋ด

 

“ฉัน...ฉันกำลัง…ฉัน...ก็ตอนนั้นน่ะนะฉันกำลัง.."

 

“หือ? หือ? นายหน้าแดงใหญ่แล้วน้า”

 

“บะ!บ้าหรอ! อากาศมันร้อนต่างหากเล่า!”

 

“จ้าๆ”

 

“แต่ก็....ขอบคุณนะ” ร่างโปร่งกล้มหน้างุดมองตรงไปที่พื้น

 

“หวา ~ ขอบคุณอย่างนี้ ฉันก็เขินแย่สิ”

 

“ไปตายซร้า เจ้าบ้า!” โกคุเทระพูดพร้อมหน้าที่แดงขึ้นอีกครั้ง...

 

--------------------------------------------   100% -----------------------------------------------------------

เป็นไงกันบ้างคะ หนุกไหมๆๆๆๆ >< ทุกคนเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ด้วยน้า~

Chapter 3 :สิ้นหวัง หมดหวัง

posted on 17 May 2010 16:31 by vongore

Chapter 3

 

 ขาเล็กก้าวเดินไปตามถนนในเมืองนามิโมริอย่างช้าๆ สายตาเหม่อลอยจนเกือบเดินตกท่อระบายน้ำหลายครั้ง ในสมองได้แต่ตั้งคำถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าทำไมคนๆนั้นถึงเอาแต่ทำร้ายกันอย่างไร้ความปราณี

 

‘…
คุณฮิบาริ ไม่อยากให้ผมเข้าใกล้โกคุเทระคุงหรอครับ...

 

‘…
แต่คุณจะให้ผมทำอย่างไรในเมื่อเขาคือเพื่อนคนสำคัญ...

 

‘…ผมมันไม่น่ามีตัวตนเลยใช่ไหมครับ...

 

กว่าจะรู้ตัวสึนะก็เดินผ่านถนนขึ้นไปบนสะพาน สายตากลมโตเหลือบมองไปยังแม่น้ำสายใหญ่ที่งดงามและก็มีเหตุการณ์ที่ฮารุตกน้ำจนเขาต้องใช้โหมดดับเครื่องชนเพื่อช่วยเธอ พอคิดมาถึงตรงนี้หน้าหวานก็หัวเราะคิก

 

เฮ้อ ~..ถ้าเราหายไปจริงๆจะดีไหมน้า มือเล็กเกาะขอบสะพานเอาไว้ แล้วก้มหน้าลงไปมอง

 

กระโดดน้ำนี้มันทรมานหรือเปล่า.. น้ำตาใสคลอที่นัยน์ตาสีน้ำตาล

 

ถ้าเราหายไปจริงๆ เรื่องทุกอย่างก็คงจะจบ

 

คุณฮิบาริก็คงจะดีใจ แล้วโกคุเทระคุงก็คงจะลืมเราได้และมีความสุขกับคุณฮิบาริ

 

วองโกเล่ก็คงไม่ต้องมีบอสที่อ่อนแอและน่าสมเพช

 

วันนี้ฉันขอถอนตัวจากการเป็นบอสที่ฉันไม่ค่อยเต็มใจขอยกเลิกผูพิทักษ์ทั้งหมด ทุกคนจะได้ไม่ต้องมาเจอกับอันตรายมากมาย

 

ผมขอโทษคุณพ่อคุณแม่ ที่ลูกคนนี้มันไม่เอาไหน สึนะปีนข้ามราวสะพานไปยืนบนขอบเล็กๆอีกฝั่ง ก่อนที่จะตะโกนเสียงดัง

 

MINNASUNG GOMANNE … SAYONARAแม้จะมีแค่ท้องนภากับสายน้ำและสายลมที่รับฟัง แต่สายลมก็คงจะนำพาไปบอกกับทุกคน

 

..ลาก่อน

 

ร่างเล็กๆค่อยๆทิ้งตัวลงมาจากสะพานในวินาทีนั้น สึนะได้รับรู้ถึงความสงบที่สายลมนำพาเขาไป สายลมเย็นๆปะทะดวงหน้าขาว เจ้าตัวคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะหลับตา จิตใจที่เจ็บปวดกำลังถูกปิดตายไปพร้อมกับการ จากไป

ตูม!! ซ่า! ซ่า!

 

ร่างอันบอบบางกระทบกับผิวน้ำและจมสู่เบื้องล่าง ร่างกายเริ่มขาดออกซิเจน สมองหยุดสั่งการช้าๆ สติสัมปชัญญหลุดลอย ก่อนจะหลับไหลไปใต้ผืนน้ำ....

 

 

...เอ๋....

 

...รู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างกำลังมา...

 

ร่างเล็กค่อยๆลืมตาที่หนักอึ้งออกก็พบกับร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีรัตติกาลที่อยู่ในชุดสีขาว

 

...ขนาดกำลังจะตาย ยังจะเห็น คุณฮิบาริอีก...

 

เมื่อร่างสูงเดินมาถึงตรงหน้ามืออันบอกบางของร่างเล็กก็ยื่นมือออกไปสัมผัสกับใบหน้าที่แสนจะรักก่อนที่จะขยับปากพูด

 

ผมรัก คุณครับ คุณฮิบาริแต่กลับไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมา

 

ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง...

 

 

 

 

 

อ๊าา ~ แสบตาจัง สึนะลืมตาตื่นขึ้นขึ้นมาก็พลันพบเพียงแต่แสงสว่างสีขาวจ้า

 

ตื่นแล้วหรอ เจ้าคนโสโครก ร่างสูงที่ยืนพิงอยู่ที่มุมออกพูดลอยขึ้นมา

 

หือคุณฮิบาริ!” เมื่อร่างเล็กรู้สึกตัวก็รีบถอยกรูดไปที่ผนังห้องแต่กลับ

 

ผึง
!

โซ่ตรวนขนาดใหญ่พร้อมกับกุญแจหนาล็อกไว้ที่ข้อเท้าของร่างเล็กทำให้ไม่สามารถขยับไปถึงที่ได้

ร่างเล็กออกแรงตะเกียดตะกายไปอย่างสุดกำลัง

 

เปล่าประโยชน์ แกจะพยายามเพื่ออะไร

 

ปล่อยผมไปเถอะนะครับ คุณฮิบาริ นัยน์ตาคู่สวยส่งแววตาเว้าวอนไปที่ร่างสูง